تصور کنید که قرار است به یک ماجراجویی در دل یک جنگل مرموز و ناشناخته بروید...

ترجیح شما این است که یکی از بومی‌های منطقه راهنمای شما باشد یا یک فرد تحصیل کرده در این زمینه!؟ مطمئناً تجربیات یک فرد بومی که از نزدیک شرایط آن‌جا را لمس کرده باشد، بیشتر می‌تواند به شما کمک کند. از دید چنین راهنمایی، تمام پیچ و خم‌ها و تهدیدها و میانبرهای مسیر، بسیار ساده خواهد بود و می‌تواند شما را بدون دردسر و آزمون و خطا به مقصد مورد نظرتان برساند.
اگر تا به حال با فردی که خودش کنکور موفقی داده است صحبت کرده باشید، حتماً این احساس را دریافت کرده‌اید که چقدر از دید او کنکور پروژه‌ی سهل و آسانی است! چنین تسلط و آرامشی در برخورد با مسئله‌ی کنکور شرط اول است. در واقع اولین ویژگی‌ یک مشاور خوب این است که خودش در مسیر کنکور به موفقیت رسیده باشد! اینگونه می‌توانید بدون تردید به حرف او اتکا کنید. درست مثل اینکه راهنمای جنگل به شما بگوید: "از این رود عبور کن. عمق زیادی ندارد!" اگر شما بدانید که او خود در گذشته از آنجا عبور کرده، اطمینان حاصل می‌کنید و دل به دریا می‌زنید. اما هیچوقت نمی‌توانید به کسی که کنار می‌ایستد و به شما می‌گوید حرکت کن، اعتماد کنید! تکرار می‌کنم که این شرط اول است. با رعایت این اصل به دام تبلیغات رنگارنگ مؤسسات کنکوری نمی‌افتید.
پس به این توافق رسیدیم که در این ماجراجویی، یک فرد بومی بیشتر به درد ما می‌خورد! حال فرض کنید از یک قبیله‌ی بومی سه انتخاب دارید. یک نوجوان، یک میانسال و یک فرد سالخورده که هر سه مسیر را بلدند. نوجوان و پیر، خیلی قابل اتکا نیستند. زیرا نوجوان تجربه‌ی کافی و پیر انرژی کافی را ندارد. اینجا انتخاب شما باید فرد میانسال باشد. ترکیبی منطقی از انرژی و تجربه! این شرط دوم است. قسمت مهمی از تکلیف یک مشاور، انرژی بخشیدن به شما در پستی‌ها و بلندی‌های صعب‌العبور کنکور است. پس نباید به دلیل کهولت سن بی‌انرژی و بی‌حوصله باشد. در عین حال باید حداقل تجربه‌ی لازم را داشته باشد.
اما این نکته ناگفته نماند که در نهایت، این شما هستید که باید این مسیر را طی کنید. مشاور شما را همراهی می‌کند اما به جای شما راه نمی‌رود! اگر خودتان حرکت نکیند، بود و نبود یک مشاور و راهنما هیچ تاثیری نخواهد داشت.

نظر شما چیه ؟! 


...با مدریک نابغه شو...

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی تصویر امنیتی جدید